Vaders… moeders… ieder een eigen taak!

Door Ds. R. Veldman

Onder deze titel verscheen een boekje van de psychologe drs. A. Brouwer-Otterspeer. Het biedt praktische handvatten om op een positieve manier vader en moeder te zijn. Het leek mij een goed idee om eens een paar citaten aan te halen die gaan over de rol van de vader in het gezin :

‘Eerst schiep God de man. Daarna de vrouw. Dat is een rangorde in de schepping die steeds weer naar voren komt. Adam werd het eerst geschapen, daarna Eva, uit een rib van Adam. Adam kreeg een leidinggevende positie in de schepping.

Hij was daarmee ook het hoofd van het gezin, de sturende kracht in de opvoeding van kinderen. Dat was dus de positie die Adam van God kreeg als vader. Tegenwoordig gaat men daar niet meer van uit. De gedachte is verdrongen door het idee dat beide ouders kinderen moeten opvoeden. Op zich is dat natuurlijk ook wel zo, er zijn ook gemeenschappelijke taken, maar het verdient blijvend onze aandacht dat er een verschil is tussen de plaats van de vader en de plaats van de moeder in het gezin. Beiden moeten opvoeden, maar hebben wel een onderscheiden, dus een aparte taak.

De vader heeft van de Heere de plaats gekregen als het hoofd van het gezin. Hij is de eerste die verantwoordelijk is voor de opvoeding van de kinderen. De moeder heeft een andere rol gekregen. Zij troost, zorgt en begrijpt de kinderen. Vanuit de praktijk ben ik met heel wat gezinnen in aanraking gekomen waar het met de opvoeding van de kinderen niet goed ging. En weet u wat daarbij de voornaamste reden was? Dat de vader zijn plaats niet innam of niet in kon nemen. Als een vader het laat afweten in de opvoeding van de kinderen in een gezin, wordt het voor de moeder heel moeilijk om de kinderen goed op te voeden. In veel gevallen kan de moeder dan ook niet goed moeder zijn. Want het uitoefenen van de functie van vader en het uitoefenen van de functie van moeder hangen nauw met elkaar samen in een gezin. Ze beïnvloeden elkaar ook sterk. Is die relatie verstoord, dan kan het hele gezin er onder lijden en zal doorgaans niet ‘functioneren.’

Wanneer een vader een kind krijgt is dat heel bijzonder. Het is méér en inhoudrijker dan andere dingen die hij krijgt. Kinderen krijgen is een bijzondere gave van God. En als zodanig moet een vader ook met zijn kinderen omgaan.

We lezen in Gods Woord met name van vaders die zeer betrokken waren bij hun kinderen. Vaders die écht vader waren en die het belang van hun kinderen op het oog hadden. In deze tijd zien we helaas veel vaders die schijnbaar weinig betrokken en geïnteresseerd zijn in hun kinderen. Hun carrière eist al hun aandacht op. Dat staat in schril contrast met het leven van David. Ondanks al zijn

zonden en de fouten die hij maakte, ook tegenover zijn kinderen, was David toch een echte vader. Wat huilde hij om zijn zoon Absalom in 2 Sam. 18. Wat bad David voor en huilde hij om zijn pasgeboren kind van Bathséba. David was een vader die met name ook de eeuwige belangen van zijn kinderen op het oog had. En zo hoort het. Vroeger, in de tijd van de Bijbel, en nú. In de gelijkenis van de verloren zoon geeft de Heere Jezus zelf -naast de diepere betekenis van deze gelijkenis- een voorbeeld van een ’goede’ vader. Zelfs als zijn zoon het zo verknoeid heeft.

Het allerbelangrijkste en meest aangrijpende voorbeeld dat genoemd kan worden is wel dat de Heere in de Bijbel aangeeft hoe Hij als een Vader zo liefdevol wil handelen met Zijn kinderen. Wat moeten deze teksten vaders niet ontroeren en aanzetten om er álles aan te doen om zo veel mogelijk een liefdevolle en zorgende vader te zijn.

Ik hoop dat vaders die dit lezen hun onmacht zien, ook in de opvoeding van hun kinderen en daarvoor niet kunnen nalaten om de Heere om wijsheid te vragen en deze wijsheid van Hem te verwachten.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.